Een gesprek tussen zakelijke relaties hoeft niet direct iets op te leveren. Het hoeft niet altijd een ‘meeting’ te zijn, met actiepunten en notulen. Het leven is namelijk méér dan werk en achter elke werkende mens schuilt ook een persoonlijk verhaal. Ik heb het gevoel dat we die menselijke interactie soms voor het gemak even overslaan. Elk gesprek moet to the point zijn. Nuttig. Van 10 tot 11 uur en geen minuut later. Geen tijd voor een gezellig kopje koffie – die slurp je tussen de slides, targets en excelsheets zelf maar even snel naar binnen. Want we moeten natuurlijk wel efficiënt werken.
Een gesprek tussen twee zakelijke relaties kan ook op andere manieren van grote waarde zijn. Even een kleine één op één, off the record, zonder doel of druk, levert namelijk áltijd iets op. Of het nu een idee is voor een toekomstig project, een nieuw inzicht, of simpelweg een scherper beeld van jezelf.
Met elk goed gesprek leer je jezelf een beetje beter kennen. En misschien nog wel belangrijker: je bouwt aan iets wat je niet in een agenda kunt vangen – onderling vertrouwen. De band die ontstaat als je samen even uitzoomt. Even niet ‘in functie’. Zo worden ‘zakelijke relaties’ collega’s, wat toch veel amicaler klinkt.
Afgelopen week had ik twee van die momenten.
De eerste was de jaarlijkse lunch met drie relaties uit een vorig zakelijk leven. Mensen die op elk hun eigen manier bijgedragen hebben aan mijn carrièreverloop. Van de een kreeg ik altijd wijze raad — een voorbeeldvrouw als het gaat om je mannetje staan in een wereld waar de bestuurskamers lange tijd vooral door mannen werden gedomineerd. De ander net zo wijs — iemand die een bedrijf runde dat niet uit werknemers bestaat, maar uit ménsen. Een toonbeeld van integriteit. En met de derde werk ik nog steeds 🙂
We spraken over het leven buiten werk, over keuzes maken, over het runnen van een bedrijf — en over het loslaten ervan. Geen agenda, geen commerciële insteek. Gewoon een middag in het zonnetje, met oprechte interesse en wederzijds respect.
De dag erna bracht me naar Dokwurk, een van de leden binnen onze vereniging. Wat begon als een gesprek over mogelijkheden en samenwerking, werd al snel persoonlijker. Over kernwaarden. Over de vraag: Doe ik eigenlijk wel wat echt bij me past? En zo ja — waarom voelt dat soms nog als zoeken? We spraken over de wens om meer te betekenen voor de maatschappij. Over impact, op een manier die verder gaat dan alleen het resultaat onderaan de streep.
Twee gesprekken. Geen notulen, geen actiepunten. En toch kwam ik beide keren thuis met een hoofd vol frisse ideeën. Misschien is dat wel de echte opbrengst van een goed gesprek. Niet dat je direct weet wat je morgen anders gaat doen, maar dat je scherper voelt waarom je doet wat je doet.
Misschien mogen we daar in ons werk wat vaker ruimte voor maken. Niet alleen praten óver het werk, maar ook met elkaar — als mens. Want achter elke functie zit een verhaal. Achter elke taak een mens.
En juist in die gesprekken, zonder agenda en zonder verwachting, ontstaat vaak de meeste beweging.
Een mega-inefficiënte, maar ouderwets gezellige WVTTK. Laten we daar eens tijd voor maken.
Clara Bloemhof
Werkgroep Communicatie